Rüzgârı Yaşamak Kitap Yorumu

 

Bir kadının en büyük düşmanı kimdir bilir misiniz? Yine kadındır. Çünkü birlik olmak yerine birbirimizi zor durumlara sokmaya bayılırız. Asla anlam veremiyorum bunu yapanlara ama gerçekler böyle.

Zor bir savaştan hakkıyla çıkan Rüzgâr, kendisini kanıtlamasına rağmen birçok kişi tarafından kötü ithamlara maruz kalmaktadır. Yaşanmışlıklarıyla büyüyen Rüzgâr yapılanlara sessiz kalacak noktayı çoktan geçmiş ve hak ettiği her şey için savaşmayı seçmiştir. Bir suçu olmamasına rağmen çok sevdiği işi, verdiği emekleri, kurduğu düzeni elinden alınmak istenmiştir. Rüzgâr bunlara rağmen dimdik ayakta durarak ne kadar güçlü biri olduğunu ortaya koydu bence.

Rüzgâra Dokunmak kitabı bittiğinde ‘Her şey çözüldü diğer kitap ne anlatacak?’ diye düşünmüştüm. Aslında zor olan kısmın şimdi başladığını görüyoruz bu kitapta. İnsanların inandıkları yanlışları doğrularla değiştirmenin, onlara gerçekleri anlatabilmenin zorluğu vardı kitapta. Rüzgâr sayesinde olaylara başka bir açıdan bakmayı öğrendim. Hep kazanılan bir haklı davanın sonrasının sadece mutluluk getirdiğine inanmak istemiştim hep fakat Rüzgâr öyle olmadığını anlattı bana.

Kitapta Umay Hanım ve Burcu’nun yaptıklarını okurken ağzım açık kaldı diyebilirim. Bu kadar kötü olamazlar diye düşünerek okudum her satırı. Buna rağmen Burak’ın, Olcay Bey’in ve ismi geçmeyen ama Rüzgar’ı destekleyen başka karakterlerin olması iyi insanlara olan inancımı artırdı diyebilirim.

Şimdi gelelim kitapta sevmediğim kısımlara. Aslında sevmediğim değil de eksik bulduğum kısımlar vardı kitapta. Mesela Belma karakteri neden girdi hayatımıza? Yani Tuna tarafından bakıldığında Belma sıradan biriydi. Bizim içinse olmazsa olmaz bir karakter değildi. Bir araya gelmelerinde ya da aralarının bozulmasında bir etkisi olmadı. Tuna’dan hoşlanır gibi davrandı ama hoşlanıyor muydu bu da net bir çizgi değildi. Sonra gelelim Burak tarafına. Çağatay’ın söyledikleriyle Burak ve onun duyguları hakkında çizgimiz netleşiyor. Burak sadece arkadaş olarak kalsaydı, bir kadın ve bir erkeğin gerçekten arkadaş olabileceklerini gösterselerdi daha çok severdim sanırım. Burcu ve Umay Hanım, Rüzgar’dan ağızlarının payını aldılar fakat devamında ne oldu? Bu biraz havada kalan bir konu oldu gibi geldi bana. Gerçekten hak ettiklerini bulduklarını bilmeyi isterdim. Son kısma geldim: Babası. Bana yetmedi o kısım neden bilmiyorum ama eksik kalmış gibi hissettim.

Kitabı gömüyor gibi oldum şu an ama asla kitap gömeceğim bir kitap değildi. Rüzgâr gibi yaşadığı onca şeye rağmen dik durabilen kadınlara ihtiyacımız var. Vazgeçmeyen, çabalayan, sesi çıkan kadınlara ihtiyacımız var. Çok güçlüydün kızım. İyi ki yollarımız kesişti seninle, iyi ki tanıdım seni. Hepimizin kendinden bir şeyler bulacağı bir hikayeydi Rüzgar’ın hikayesi. Gerçek hayatın içinden alınmıştı. Kim bilir kaç kadın Rüzgar’ın yaşadıklarını yaşamıştır? Kim bilir kaç çocuk babasından şiddet görmüştür? Hayatın içinde buna benzer hikayeler olduğunu bilmek Rüzgar’ın Sesi serisini daha anlamlı kılıyor. Sesini duyuramayan herkesin sesi olmuş bu seri. Gözümüzü kapatıp çığlıklara sağır olmayı bırakmamız gerektiğini fısıldıyordu kitap. Umarım herkesin içinde bir şeylerin değişmesini sağlar. Umarım bu kitaplar birilerinin sesi olur.

Siz bu seriyi okudunuz mu? Okuduysanız duygu ve düşünceleriniz neler?

"Saçmalama," diye sırıttım. "Sen de çok güzelsin. Ama kabul etmemiz gereken bir şey var ki Tuna, biraz kurnazlık yapıp annenin güzel gülüşünü, babanın tüm karizmasını sömürmüş. Bizlerse zavallı, normal insanlarız..." 

Rüya sözlerimle gülmeye devam ederken hemen yanımda oturduğundan omzumun nerede olduğunu iyi hesaplamış olacak ki beni hafifçe itekledi. "Bana çirkin dediğinin farkında mısın?"  

"Anlamıyorsun," diyerek iç çektim. "Tuhaflık bizde değil. İnsanüstü bir güzelliğe sahip olan abinde!"

"Sevginin olduğu yeri terk etmek zorunda kalan korkudur. Çünkü sevgi, içinizi yiyip bitiren ne varsa hepsinden üstün gelecek kadar kuvvetli bir duygudur. Sevmek cesaret ister, sevgi cesurların bileceği iştir."