Oysa Ben Eskiden Kitap Yorumu

Hayatta verdiğimiz kararların başka insanların hayatını nasıl etkilediğini hiç düşünmeyiz. Bir karar alırken sadece kendi hayatımızı düşünürüz. Aldığımız yanlış kararların sadece kendi hayatımızı mahvettiğine inanırız ama ya öyle değilse? Ya sadece kendi hayatımızı mahvetmiyorsa hatalarımız?

Peki kaç insan gerçekten dinlediklerini duyuyor? Çok iyi tanıdığınızı düşündüğünüz o insanlardaki ani değişimleri hiç merak etmiyor musunuz? Bunu sorup cevabı duyuyor musunuz peki? Bir insanın dile getiremediği yardım çığlıklarını duyuyor musunuz gerçekten?

Eden’in hayatı bir gecede mahvolduğunda en sevdikleri onun sessiz yardım çığlığını duysaydı nasıl olurdu her şey? Geçirdiği onca zaman, mahvettiği hayatı düzelir miydi? Başarılı ve sevecen bir kızı karanlığa hapsedenler peki? Sadece kötü karakterler yapmıyor bunu ne yazık ki… Eden günden güne eskiden olduğu kızı yok ederken bir şeylerin yolunda olmadığını fark etmeyen annesi, babası, Caelin hatta yakın arkadaşı Mara’da yapmadı mı bunu?

Kitabın başladığı o ilk birkaç sayfayı, bu tarz hikayelerin gerçekte var olduğunu bilerek o satırları okumak çok zordu. Bu yüzden kitap bende derin izler bıraktı. Benim o satırlarda okuduklarım birilerinin gerçeğiydi. Sonra Josh geldi. Joshua Miller… 12 Numara… Edy’ye iyi geleceğine inanmıştım hep. Belki iyi geldi belki gelmedi. Ben hep yaşananlar olmasaydı Josh ve Edy’nin hikayesi nasıl olurdu merak ettim. Ne yazık ki bazı şeyler geri alınamıyor: zaman gibi…

Kitabı sevdim çünkü gerçeklerle yüzleşmeme sebep oldu. Yaşananlar güzel değildi belki ama her gün birilerinin maruz kaldığı bu durumu okumak empati yapmamı sağladı. Yazar bir farkındalık oluşturmayı ve konuşulmayan sorunlara bir ses vermeyi hedefliyormuş. Bu kitap tam olarak bunu başarmıştı. Yazarın diğer kitaplarıyla da buluşuruz umarım bir gün.

Kitabın baskısı çok hoşuma gitti. Kapağına ve ismine bakarak atmıştım sepetime. Konusu sürpriz oldu bana. Hemen okuyup bir günde bitirdim kitabı. Kitap için +16 demiş birçok blogger fakat ben bu yaşımda (23 yaşındayım) bu gerçeklerle yüzleşirken zorlandım açıkçası. Kesinlikle kötü bir ruh halindeyken, çerezlik bir kitap ararken falan okumayın kitabı. Her kitabın bir zamanı vardır ve zamanı olduğunu hissettiğinizde Oysa Ben Eskiden’i mutlaka okuyun.

Belki her şey çok tanıdık olduğu içindi, dikkat etmiyordun. Farklı, yanlış ya da tehlikeli olan o tek bir şeyi fark etmiyordun. Belki de bana olan da buydu, diye düşündüm.

"Doğru. Birisi hep eşsiz bir insan olarak, bir kahraman olarak bilindik diye bu doğru olmak zorunda değil. Ya da gerçekten öyleler diye bir şey yok," dedim.

Stephen başıyla onayladı. "Aynen öyle."

"Belki de gerçekten korkunç insanlardır. Gerçekte nasıl biri olduklarını kimse görmesin diye böylelerdir hatta. Herkes yalanlara inanıp onların yarattığı tüm hasarları görmezden gelmeyi yeğlemiştir. Hem biliyor musun, insanların böyle berbat şeyler yapıp sonra da sonuçlarına katlanmaması sahiden haksızlık. Herkes inandığı için..."

Tüm bu belkiler kafamda dönüp dururken," belki"nin belki de umut yerine kullanılabilecek bir sözcük olabileceğini düşündüm.